حالمان بد نیست

حالمان بد نیست ٫ غم کم می خوریم کم که نه !! هرروز ٫کم کم می خوریم

آب می خواهم ٫ سرابم می دهند . عشق می ورزم عذابم می دهند

خود نمی دانم کجا رفتم به خواب از چه بیدارم نکردی ؟ آفتاب !!

خنجری بر قلب بیمارم زدند ٫ بی گناهی بودم و دارم زدند

دشنه ای نامرد بر پشتم نشست ٫ از غم نامردمی پشتم شکست

سنگ را بستند و سنگ آزاد شد ٫ یک شبه بیداد آمد و داد شد

عشق ٫ آخر ریشه زد بر تیشه ام تیشه زد بر ریشه ی اندیشه ام

عشق اگر این است مرتد می شوم خوب اگر اینست من بد می شوم

بس ای دل نابسامانی بس است . کافرم !!! دیگر مسلمانی بس است

در میان خلق سردر گم شدم عاقبت آلوده ی مردم شدم

بعد از این با بی کسی خو می کنم هر چه در دل داشتم رو می کنم

نیستم از مردم خنجر به دست .. بت پرستم ٫ بت پرستم ٫ بت پرست

بت پرستم ٫ بت پرستی کار ماست چشم مستی تحفه ی بازار ماست

درد می بارد چو لب تر می کنم طالعم شوم است باور می کنم

من که با دریا تلاطم می کنم راه دریا را چرا گم کرده ام ؟؟؟؟

قفل غم بر درب سلولم مزن ! من خودم خوش باورم گولم مزن

من نمی گویم که خاموشم مکن .... من نمی گویم فراموشم مکن

من نمی گویم که با من یار باش من نمی گویم مرا غم خوار باش

من نمی گویم دگر گفتن بس است گفتن اما هیچ نشنفتن بس است

روزگارت باد شیرین شاد باش دست کم یک شب تو هم فرهاد باش

آه !!!!! در شهر شما یاری نبود؟ قصه هایم را خریداری نبود؟؟؟؟؟؟

وای!!! رسم شهرتان بیداد بود .. شهرتان از خون ما آباد بود

از در و دیوارتان خون می چکد خون من ٫ فرهاد ٫ مجنون می چکد

خسته ام از قصه های شومتان خسته از همدردی مسموم تان

این همه خنجر دل کس خون نشد ٫ این همه لیلی کسی مجنون نشد

آسمان خالی شد از فریادتان بیستون در حسرت فرهادتان

کوه کندن گر نباشد پیشه ام بویی از فرهاد دارد تیشه ام

عشق از من دورو پایم لنگ بود قیمتش بسیار و دستم تنگ بود

گر نرفتم هر دو پایم خسته بود تیشه گر افتاد دستم بسته بود

هیچ کس دست مرا وا کرد؟ نه ! فکر دست تنگ ما را کرد ؟ نه !

هیچ کس از حال ما پرسید؟ نه ! هیچ کس اندوه ما را دید ؟ نه !

هیچ کس اشکی برای ما نریخت هرکه با ما بود از ما می گریخت

چند روزی هست حالم دیدنیست حال من از این و آن پرسیدنیست

گاه بر روی زمین زل می زنم گاه بر حافظ تفائل می زنم

حافظ دیوانه فالم را گرفت یک غزل آمد که حالم را گرفت :

"خانه دوست كجاست؟" در فلق بود كه پرسيد سوار.
آسمان مكثي كرد.
رهگذر شاخه نوري كه به لب داشت به تاريكي شن‌ها بخشيد
و به انگشت نشان داد سپيداري و گفت:

"نرسيده به درخت،
كوچه باغي است كه از خواب خدا سبزتر است
و در آن عشق به اندازه پرهاي صداقت آبي است
مي‌روي تا ته آن كوچه كه از پشت بلوغ، سر به در مي‌آرد،
پس به سمت گل تنهايي مي‌پيچي،
دو قدم مانده به گل،
پاي فواره جاويد اساطير زمين مي‌ماني
و تو را ترسي شفاف فرا مي‌گيرد.
در صميميت سيال فضا، خش‌خشي مي‌شنوي:
كودكي مي‌بيني
رفته از كاج بلندي بالا، جوجه بردارد از لانه نور
و از او مي‌پرسي
خانه دوست كجاست."

تقدیم به مریم عزیز که دیروز تولدش بود.

روز میلاد

برای روز میلاد تن خود، من اَشفته رو تنها نذاری

برای دیدن باغ نگاهت، میون پیکر غم ها نذاری

همه تنهایی ها با من رفیقن، منو در حسرت عشقت نذاری

برای روز میلاد تن خود، منو دوراز دل و دیده ات نذاری

 دلم دلتنگه و مهرت رو میخواد، دلم رو در پی غم ها نذاری

 میام تنها توی قلبت میشینم، من و قلبت رو جایی جا نذازی

 عزیزم جشن میلادت مبارک، منو اون سوی جشن دل نذاری

 منو اون سوی جشن دل نذاری

.

.

.

.

 هوا که ابری نبود...

اون فرشته ها هستن مه دارن گریه می کنن

آخه یکیشون کم شده

مهربونتربن تولدت مبارک

اینم تق و دیم به توووووووووووووووو!!!!!!!!!!!

من با توام
اي همه غمگين اگر تنها شدي من با توام
خسته دل وز هر كه وز هر جا شدي من با توام
گر به كنج بي كسي آميختي با درد خويش
دلگران از مردم دنيا شدي من با توام
از غمت گريان منم گر تا سحر مانند شمع
اشكريزان در دل شبها شدي من با توام
اي عزيز همزبان اي هم نفس اي هموطن!
خسته گر از گنبد مينا شدي من با توام
اشك غمگيناندلم خون ميكند؛اي واي من!
ناله كمتر كن اگر تنها شدي من با توام
اي بيابانگرد بي كي!گرزغربت روزها
دربدر در كوه ودر صحرا شدي من با توام
در شب سرد زمستان روح من در كوبه هاست
چون اسير لشگر سرما شدي من با توام
كامران بودي اگر جانت سلامت شاد باش
ور به كام درد جانفرسا شدي من با توام
اي دو چشم اشكريزان!در دل شب هاي تار
هر زمان از دست غم دريا شدي من با توام
شعر من غم نامه عمر من است اي آشنا
هم سخن گر با كلام من شدي من با توام

                چرا غم ها نمیدانند

                                             که من غمگین ترین غمگین شهرم    

                بیا ای دوست با من باش

                                              که من تنهاترین تنهای این

                                                                                       شهرم